Z centrum Grudziądza idziemy drogą nr 514 (w kierunku Kwidzynia). Za kompleksem ogródków działkowych należy skręcić w lewo, w ul. Klonową i nią do iść miejsca gdzie kończy się asfalt, a ulica zmienia się w polną drogę. Z tego miejsca, po prawej stronie, widać już skałkę.

Większy otwór (1) znajduje się pod rozległym okapem w najniższej części skałki. Prowadzi on do wydłużonej komory, której maksymalna wysokość przekracza 2 m. Z komory odchodzi na boki – na różnych wysokościach – kilka wnęk i kanałów kończących się ślepo, bądź kontaktujących się z powierzchnią (drugim i trzecim otworem). Półki skalne i wystające ze ścian listwy nadają jaskini oryginalny wygląd (ale też stwarzają problemy z oddaniem na planie jej rzeczywistych kształtów).
Jaskinia utworzyła się w plejstoceńskich zlepieńcach i piaskowcach nierównoziarnistych, przekątnie warstwowanych. Skałka została odsłonięta w wyniku eksploatacji żwiru. Geneza jaskini nie jest w pełni jasna. Zapewne główne jej pustki powstały w trakcie eksploatacji prowadzonej w żwirowni, w rezultacie antropogenicznego wybierania i/lub grawitacyjnego osypywania się słabiej zwięzłych wkładek w skale. Obecna rzeźba jej ścian jest wynikiem późniejszego, selektywnego wietrzenia piaskowców i zlepieńców o zróżnicowanym stopniu zwięzłości (Urban, 2000, Urban i in. 2007).
Dno komory pokrywa żwir i piasek, na półkach i listwach nie ma luźnego materiału. W częściach przyotworowych jaskinia jest widna, głębiej silnie zacieniona, a w bocznych wnękach jest ciemno. Cała jaskinia jest sucha. Roślin pod okapem brak. Wewnątrz zauważono tylko komary.

Jaskinia jest znana okolicznym mieszkańcom. Dno w rejonie głównego otworu pokryte jest śmieciami i odpadkami. Skałka, w której znajduje się jaskinia, jest wymieniona w rejestrze pomników przyrody nieożywionej województwa toruńskiego (Alexandrowicz i in., 1992) i w związku z tym została objęta badaniami terenowymi w ramach realizacji inwentarza „Jaskinie Niżu Polskiego” (1998), w którym opublikowano plan i opis jaskini.

Inwentaryzację przeprowadzili w 1998 r. J. Baryła, J. Urban i S. Zagórski, pomiary - J. Urban i S. Zagórski, uaktualnił J. Urban (2009).
Plan opracował S. Zagórski.

Alexandrowicz Z. i in. 1992 (ochrona skałki); Jaskinie Niżu Polskiego 1998 (opis, plan); Baryła J. 1999b (wzmianka); Baryła J. 1999c (fot., geneza skał); Urban J. 1999b (opis); Urban J. 2000 (krótki opis, geneza); Baryła J. 2005 (wzmianka); Urban J. i in. 2006 (geneza); Urban J. i in. 2007 (geneza).