Z centrum Grudziądza idziemy drogą nr 514 (w kierunku Kwidzynia). Za kompleksem ogródków działkowych należy skręcić w lewo, w ul. Klonową i nią do miejsca gdzie kończy się asfalt, a ulica zmienia się w polną drogę. Z tego miejsca, po prawej stronie, widać już skałkę. Jaskinia znajduje się kilkanaście metrów na zachód od skałki, w której rozwinięta jest Jaskinia Klonowa NP-12. Otwór usytuowany jest w ściance skalnej, na zarośniętej skarpie dawnej żwirowni. Jest on ukryty w gęstych zaroślach, a punktem orientacyjnym przy jego lokalizacji jest rosnąca w pobliżu okazała wierzba, widoczna z daleka.

Otwór ma kształt poziomej soczewki o wymiarach 0,3 na 1 m. Stwarza wrażenie naturalnego, ale zapewne został odsłonięty podczas eksploatacji żwiru. Kilkumetrowy korytarzyk za otworem jest równie niski, rozszerza się jednak na boki przechodząc w zaciskające się nisze, z których prawa (wschodnia) łączy się częściowo z następną, niższą salką jaskini. Kanał kończy się prożkiem, za którym korytarz skręca gwałtownie w prawo i zawraca przechodząc w salkę o wysokości do 1 m i dnie opadającym na S. W tym też kierunku opada strop salki, która zaciska się i wkrótce salka staje się niedostępna. Krótka odnoga odchodząca na SE również nie daje możliwości dalszego przejścia.

Jaskinia utworzyła się w obrębie zlepieńców i piaskowców plejstoceńskich (zlepieńców grudziądzkich). Powstała najprawdopodobniej w rezultacie grawitacyjnego wysypywania się luźnego materiału z niezlityfikowanych wkładek w obrębie piaskowców podczas eksploatacji żwiru (piasku). Być może w trakcie eksploatacji na dolnym końcu korytarzyka odchodzącego od salki był odsłonięty otwór, przez który luźny materiał z wnętrza wysypywał się na zewnątrz (Urban i in. 2007).

Dno jaskini jest piaszczysto-żwirowe, a tylko miejscami skalne (korytarzyk za otworem). Jaskinia jest sucha, w dalszych partiach ciemna. W stropie widoczne są korzenie drzew rosnących na powierzchni. Roślin zielonych w otworze brak. Wewnątrz obserwowano komary i pająki, a także ślady pobytu drapieżnika - kości i pióra.

W jaskini prowadzono badania geologiczne w celu określenia jej genezy (Urban i in., 2006, 2007).

Otwór jaskini jest zapewne znany okolicznym mieszkańcom, ale brak wewnątrz śmieci i odpadków wskazuje, iż nie jest ona odwiedzana.

Plan i opis jaskini opublikowany został w inwentarzu "Jaskinie Niżu Polskiego" (1998). Inwentaryzację wykonał 9 sierpnia 1998 r. J. Urban, pomiary J. Urban i S. Zagórski, uaktualnił Jan Urban, 2009.
Plan opracował S. Zagórski.

Jaskinie Niżu Polskiego 1998 (opis, plan); Baryła J. 1999b (wzmianka); Urban J. 1999b (opis); Urban J. 2000 (krótki opis, geneza); Baryła J. 2005 (wzmianka); Urban J. i in. 2006 (geneza); Urban J. i in. 2007 (geneza, plan, przekrój, fot.).