Od przystanku PKS Rogoźno-Zamek obok mostu przy ujściu Gardeji do Osy idziemy około 300 m na północ do rozwidlającego się wąwozu. Tam znajdujemy otwór schroniska w dolnej części niewielkiego bloku skalnego.

Otwór jest naturalny, ma kształt owalny i wymiary: wys. 0,4 m., szer. 0,7 m. Kanał za otworem lekko opada, zakręca na S i niebawem się kończy. W tym samym wąwozie, nad jego rozwidleniem i około 15 m wyżej, w niewielkich ściankach i występach skalnych, znajduje się jeszcze pięć nisz podobnych do Ciasnej Dziury, ale znacznie mniejszych (0,5-1 m długości).
Schronisko oraz mniejsze pustki rozwinęły się w czwartorzędowych piaskowcach. Powstały zapewne w wyniku selektywnego wietrzenia piaskowców o zróżnicowanym stopniu zwięzłości oraz grawitacyjnego spełzywania i osuwania piaszczystego materiału na stromych zboczach wąwozu.
Dno schroniska tworzy luźny piasek. Schronisko jest suche, wewnątrz zacienione. Roślin i zwierząt nie zauważono.

Grupa skałek, w których znajdują się nisze znana była od dawna i w 1995 r. została objęta ochroną jako pomnik przyrody nieożywionej.

Grupa skałek, w których znajdują się nisze znana była od dawna i w 1995 r. została objęta ochroną jako pomnik przyrody nieożywionej.

Inwentaryzację i pomiary wykonali J. Baryła, J. Urban i S. Zagórski (9. 08. 1998 r.), uaktualnił Jan Urban, 2009 r.
Plan opracował S. Zagórski.

Jaskinie Niżu Polskiego 1998 (opis, plan); Baryła J. 1999b (wzmianka); Urban J. 1999b (wzmianka); Baryła J. 2005 (wzmianka).