Schronisko znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Szlakiem wiodącym przez Dolinę Lejową docieramy w rejon Niżniej Polany Kominiarskiej. Stąd idziemy nieznakowaną drogą dnem Żlebu Zabijak nieco za odchodzący na lewo żleb, skręcamy na prawe orograficznie zbocze i podchodzimy ukosem przez las i maliniaki niewyraźną percią ku S, w kierunku Przełęczy ku Stawku. Po ponad 700 metrach od opuszczenia szlaku spostrzegamy w górze wśród drzew pas skał położony około 100 metrów poniżej szczytu Maturowej Czuby, ku W. Pod nimi odnajdujemy poszukiwany otwór (kilka metrów na S od niego widać otwór Dziury nad Zabijakiem I). Wygodniejsza dawniej lecz dłuższa droga prowadząca przez Polanę na Stołach jest aktualnie niedostępna z powodu wiatrołomów po wietrze halnym z końca 2013 r. Dojście i zwiedzanie bez trudności.

Otwór wyznacza okap szeroki na około 10 m o wysokości około 2 m. Za nim widać niszę, która w centralnej części obniża się i sięga w głąb skały na ponad 2 m, a z obu krańców wgłębienia odchodzą dwa szczelinowe korytarze zakończone ślepo. Północny korytarz (około 5 m długości) biegnie ku E, wznosi się małymi prożkami, jego strop za początkowym obniżeniem podwyższa się do 1,9 m, następuje też rozszerzenie; południowy biegnie ku NE, jest nieco krótszy lecz szerszy, o płaskim dnie.
Dziura powstała na szczelinach tektonicznych w wapieniach triasu środkowego (seria wierchowa, fałd Czerwonych Wierchów). Ściany są spękane, kruche, miejscami widać na nich związki żelaza, a na południowej ścianie korytarza północnego - lustro tektoniczne. Występują nacieki grzybkowe. Namulisko stanowi głównie autochtoniczny gruz wapienny, żółty osad rezydualny, a przy otworze – gleba i duże głazy oberwane ze stropu.
Dziura jest nieco wilgotna, bez przewiewu, światło rozproszone sięga prawie do końca.
Przy otworze rozwijają się rośliny kwiatowe, występują nieliczne paprocie, a także mchy, glony i porosty.
Faunę reprezentuje bogaty zespół owadów trogloksenicznych, których skład jest zmienny w zależności od pory roku. Zaobserwowano m.in. Scoliopteryx libatrix, Triphosa dubitata, Meta menardi, kosarze, komary, muchówki. Przy otworze znaleziono też ślimaki.

Schronisko było znane od dawna (w pobliżu prowadziła droga na Przełęcz ku Stawku), jednak brak wzmianek o nim w literaturze speleologicznej. I. Luty zauważyła je na początku lat 70. XX w.

Dokumentację sporządziła I. Luty w dniu 15.09.2011 r., a dane zaktualizowała w terenie 2.03.2014 r. Pomiary przeprowadziła za pomocą zestawu suunto i taśmy mierniczej, wykonała też fotografie, a położenie otworu określiła przy użyciu GPS Garmin eTrex Vista HCx.
Plan opracowała I. Luty.

Jaskinie TPN 2016 (plan i opis inwentarzowy).