Schronisko znajduje się w północnej ścianie Skałki Geologów, w obrębie nieczynnego kamieniołomu Kadzielnia. Dojście od ulicy Krakowskiej prowadzi początkowo główną ścieżką spacerową. Jeszcze przed bramą u wejścia do kamieniołomu należy skręcić na południe, zejść stromą ścieżką na najniższy jego poziom i dojść do podnóża zarośniętego, gliniastego usypiska przy Skałce Geologów. Trawersując lewą stronę usypiska i podchodząc lekko w górę po około 20 m natrafia się na niewielki otwór schroniska. Dojście i zwiedzanie bez trudności.

Sztuczny otwór jest niewielki, owalny, szerokości 0,6 m i wysokości 0,7 m. Prowadzi do krótkiego korytarzyka lekko wznoszącego się ku górze i zamulonego na końcu. Dno korytarzyka pokryte jest gliniastym namuliskiem. Obiekt występuje w obrębie wapieni górnego dewonu (franu) i jest formą krasową.
Schronisko jest bardziej wilgotne niż otoczenie zewnętrzne (Wołoszyn 1977), wymrożone zimą. Rozproszone światło sięga do jego końca. Ściany skalne przy otworze pokryte są płatami glonów. Faunę reprezentują: pająki, muchówki, ślimaki pomrowcowate (Limacidae) i winniczki Helix pomatia L. Sanocka-Wołoszyn (1964) oznaczyła w schronisku szereg gatunków pająków: Lepthyphantes nebulosus (Sund.), Lepthyphantes leprosus (Ohlert), Stemonyphantes lineatus (L.), Linyphia triangularis (Cl.), Diplocephalus cristatus (Blackw.), Erigone atra (Blackw.), Meta menardi (Latr.), Tegenaria ferruginea (Panz.), Pardosa agrestis (Westring), Dictyna sp. Napotkano też równonogi (Isopoda) reprezentowane prawdopodobnie przez stonogę murową Oniscus asellus L. i - jesienią 1994 r. - traszki zwyczajne Triturus vulgaris (L.).

Pająki badała Sanocka-Wołoszynowa (1964), pozostałą faunę  - Gubała (1996a, mikroklimat badał Wołoszyn (1977).

Otwór schroniska odsłonięty został podczas eksploatacji wapieni. Schronisko po raz pierwszy wzmiankowane na początku lat sześćdziesiątych (Wołoszyn 1960a,b, 1962a, Wołoszyn, Wójcik 1965).

Dokumentację schroniska sporządzili 01.03.1996 r. J. Gubała i A. Kasza. Lokalizację otworu schroniska wykonał 22.10.2008 r. A. Kasza przy pomocy odbiornika GPS Map60CSx. Zaktualizował A. Kasza w 2009 r.
Plan opracowali J. Gubała, A. Kasza.

Wołoszyn B.W. 1960a (brak nietoperzy); Wołoszyn B.W. 1960b (wzmianka); Wołoszyn B.W. 1962a (brak nietoperzy); Sanocka-Wołoszyn E. 1964 (pająki); Wołoszyn B.W., Wójcik Z. 1965 (ogólna lokalizacja); Wołoszyn B.W. 1977 (termika, wilgotność); Gubała J. 1996a (fauna); Jaskinie Regionu Świętokrzyskiego 1996 (dokumentacja, plan); Wąsikowski A. 2007 (wzmianka).

Wołoszyn B.W., Wołoszyn K.P. 1990.