Na teren rezerwatu wchodzimy niebieskim szlakiem turystycznym Wiślica-Pińczów. Po przejściu około 250 m (licząc od wejściowej bramki) osiągamy widoczny po lewej stronie występ dolinny zwany Wielką Górą. Następnie kierujemy się na zachód i po około 60 m dochodzimy do nasady występu, gdzie znajdują się otwory jaskini. Dojście utrudniają liczne krzewy, zwiedzanie bez trudności. Dostęp do obiektu możliwy jest po uzyskaniu zezwolenia Regionalnego Konserwatora Przyrody w Kielcach.

Otwory jaskini są naturalne. Dolny otwór (1) jest obszerny, ma szerokość 10 m i wysokość 4 m. Górny otwór jaskini ma charakterystyczny, oberwany strop. Jego szerokość wynosi 12 m. a wysokość sięga do 4 m. Trzeci otwór jaskini (3) o kształcie trójkątnym położony jest zaraz obok dolnego otworu (1) i ma szerokość 2 m.
Jaskinię stanowi obszerny tunel skalny o długości około 20 m, szerokości do 12 m i wysokości do 4 m. Spąg tunelu podnosi się w kierunku północnym, w stronę górnego otworu. W tej części jaskini znajduje się kilkumetrowy ciasny korytarzyk rozwinięty w zawalisku.
Jaskinia występuje w obrębie gipsów laminowanych drobno- i grubokrystalicznych (tzw. muraw selenitowych) oraz gipsów szkieletowych i szablastych mioceńskiej serii osadów ewaporatowych. Stanowi kopalny fragment podziemnego przepływu cieku wodnego, który obecnie ma zawaliskowy charakter. Dno tunelu pokryte jest blokami, gruzem skalnym, ilastym namuliskiem oraz w częściach przyotworowych glebą. Miejscami pojawiają się czarne mułki.
Cały tunel jest suchy i widny. Jedynie zawaliskowy korytarzyk przy górnym otworze jest ciemny.

Jaskinia, ze względu na swe rozmiary i łatwą dostępność niewątpliwie stanowiła jedną z głównych atrakcji krajoznawczych Wąwozu Skorocickiego, który był często odwiedzany przez kuracjuszy z Buska już w pierwszej połowie XIX wieku (Urban, Gągol 1999). Jednak pierwsze informacje konkretnie o tym obiekcie pojawiły się dopiero w dwudziestowiecznych opisach wąwozu (Sawicki 1818-19, Malicki 1947).

Pierwszy inwentarzowy plan i opis Tunelu opublikował Kowalski (1954), a następnie Wołoszyn (1990). Dokumentację jaskini sporządzili 24.05.1997 r. J. Gubała i A. Kasza. Lokalizację otworu schroniska wykonał 14.12.2008 r. A. Kasza przy pomocy odbiornika GPS Map60 CSx. Zaktualizował w 2009 r. A. Kasza.
Plan opracowali J. Gubała i A. Kasza.

Sawicki L. 1818-19 (lokalizacja, wzmianka); Malicki A. 1947 (krótki opis); Flis J. 1954 (krótki opis, geneza); Kowalski K. 1954 (opis, plan); Flis J. 1956 (wzmianka); Zwolski C.T. 1960 (krótki opis); Dziekoński J.B. 1983 (opis); Wołoszyn B.W., Wołoszyn K.P., Wiraszka S. 1986b (lokalizacja); Wołoszyn B.W. 1990 (opis, plan, fauna); Jaskinie Niecki Nidziańskiej 1998 (dokumentacja, plan); Urban J. 1999 (wzmianka); Urban J., Gągol J. 1999 (wzmianka); Wróblewski 2000 (wzmianka); Chwalik A., Głazek J., Gubała J., Kasza A., Urban J. 2002 (wzmianka); Wiśniewski W.W. 2002 a (wzmianka); Wiśniewski W.W. 2002c (fotografia); Urban J., Gubała J., Kasza A. 2003 (wzmianka); Markowiak A., Ponikiewski A. 2005 (wzmianka); Ponikiewski A. 2005 (wzmianka); Urban J. 2008 (opis, fotografia).

Wołoszyn B.W., Wołoszyn K.P. 1990; Urban J., Gubała J. 1996.