Ze wsi Miedzianka idziemy bitą drogą omijającą od wschodu wzgórze w kierunku wieży szybowej dawnej kopalni miedzi (na północ, później na zachód). Na wysokości wzgórza przy skręcie drogi ku północy kontynuujemy marsz w kierunku zachodnim drogą polną. Na jej rozwidleniu wybieramy zarastającą roślinnością, ale wyraźną jeszcze drogę wchodzącą do sztucznego wąwozu, który przechodzi w kamieniołom. Dojście i zwiedzanie bez trudności. Dostęp do jaskini możliwy jest po uzyskaniu zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Kielcach.

Otwór jest sztuczny, ma owalny kształt, wysokość 0,8 m i szerokość 1,2 m. Wprowadza do korytarza, który w odległości 1,5 m od wejścia podcięty jest niewielkim prożkiem. Za prożkiem wrzecionowaty w przekroju, prosty korytarz o długości 10 m biegnie na południe nieznacznie opadając. Na końcu zwęża się on w szczelinę o szerokości 20cm wypełnioną brązowym osadem piaszczysto-ilastym. Na około 5 m przed końcem w prawo odchodzi korytarzyk doprowadzający po 2 m do owalnej, niskiej salki (wysokości 0,5 m), kończącej się ślepo.
Jaskinia rozwinęła się w wapieniach dewonu górnego. Jej spąg pokrywa gruz skalny, w końcowej części występuje namulisko piaszczysto-ilaste. W otworze po prawej stronie na ścianie znajduje się szczotka kalcytowa o niewielkich kryształach.
Obiekt jest suchy. Dopływ światła utrudnia roślinność drzewiasto-krzewiasta rosnąca w okolicach otworu. Rozproszone światło dzienne sięga około 4 m w głąb jaskini. W mroźne zimy obserwowano wypływ ciepłego powietrza z jaskini, co powodowało powstawanie szadzi na ścianach w otworze. Intensywny wypływ powietrza świadczyć może o połączeniu jaskini z rozwiniętym w pobliżu rozległym systemem Jaskini w Sztolni Teresa na Miedziance.
W otworze występuje roślinność zielna, na ścianach rosną mchy i glony. Faunę reprezentują pająki, muchówki i motyle.

Otwór jaskini został odsłonięty w trakcie eksploatacji kamieniołomu. Wcześniej jednak obiekt był przedmiotem penetracji górniczej (prowadzonej na tym terenie od XIV wieku) i nosi ślady zniszczeń antropogenicznych. Jest on silnie zanieczyszczony śmieciami.

Dokumentację jaskini sporządził Krzysztof Recielski przy współpracy Agnieszki Gajewskiej.. Geodezyjny pomiar wysokości otworu wykonał zespół pod kierownictwem Wiesława Wilka - 8.06.1996 r. Dane zaktualizował K. Recielski (2009 r.).
Plan opracował Krzysztof Recielski.

Jaskinie Regionu Świętokrzyskiego 1996 (plan i opis inwentarzowy).