Dojście do skałek wiedzie zielonym szlakiem turystycznym z Bliżyna lub (dalej) z Zagnańska. Idąc z Bliżyna należy podejść na wysokość lokalnej kulminacji górującej nad skałkami po wschodniej stronie drogi (około 50 m od podnóża grupy skałkowej) i tu skręcić z drogi na zachód. Większy otwór schroniska znajduje się 8 m od drogi w niewielkim zagłębieniu i może być trudny do odnalezienia ze względu na zalegające gałęzie. Dojście i zwiedzanie bez trudności. Przy zwiedzaniu należy zachować przepisy ochronne obowiązujące w przypadku tego pomnika przyrody.

Otwory schroniska są naturalne, trójkątne. Otwór większy (1) ma długość 0,7 m i szerokość 0,4 m, otwór mniejszy (2) ma wysokość 0,3 m i szerokość 0,5 m. Schronisko jest prostym korytarzem o trójkątnym przekroju poprzecznym i wysokości do 0,8 m. W jego stropie otwiera się większy otwór, zaś na obu końcach - otwór 2 i mniejsze okienko. Dno pokryte jest glebą, gruzem oraz dużymi, płaskimi blokami skalnymi.

Schronisko jest formą pseudokrasową występującą w obrębie piaskowców dolnotriasowych. Powstało w wyniku rozsunięcia się masywów skalnych i przykrycia powstałej pustki oberwaną płytą piaskowcową (talus type).

Obiekt jest suchy, miejscami silnie zacieniony. Przy otworach na ścianach skalnych występują porosty i glony. Faunę schroniska reprezentują pająki i muchówki.

Obiekt znany miejscowej ludności został odnaleziony dzięki informacji leśniczego A. Milanowskiego.

Dokumentację schroniska sporządził 15.07.1996 r. J. Urban. Lokalizację otworu schroniska wykonał 5.04.2008 r. A. Kasza przy pomocy odbiornika GPS Map60CSx. Zaktualizował A. Kasza w 2009 r.
Plan opracował J. Urban.

Jaskinie Regionu Świętokrzyskiego 1996 (dokumentacja, plan).